รวมภาษาเขมร”จะได้ไม่โดนแกล้งให้พูดผิดอีกต่อไป”…@บุรีรัมย์ สุรินทร์

0 4,033

ภาษาเขมรเป็นอีกภาษาของคนบุรีรัมย์-สุรินทร์ แต่ไม่ใช่ว่าเกิดเป็นคนบุรีรัมย์แล้วจะพูดได้ทุกคนนะจ๊ะ งั้นเรามาเรียนภาษาเขมรกันเถอะ…..

องค์ประกอบของร่างกาย
เชียม – เลือด
ยื๊อ – เหงื่อ
กะแอลอั้ยจ – ขี้ไคล
สั้ยจ – เนื้อ
ซะแบก – ผิวหนัง
จะเอิง – กระดูก
มะเม๊ – ขน
เซาะ – ผม
ตระซัย – เส้น,เอ็น
กลีน – ลูกหนู

องค์ประกอบของอวัยวะภายใน
ตระซัยเชียม – เส้นเลือด
ปั๊วะวีน – ลำไส้เล็ก
กำปวงปั๊วะทม – ลำใส้ใหญ่
โปล – ปอด
ทะเลอม – ตับ
กะบาลเจิด – หัวใจ
ประมัด – ดี,ถุงน้ำดี
ทะเลอมปั๊วะ – กระเพาะอาหาร
ตระซัยปั๊วะ – เส้นเอ็นท้อง
ปร๊วงตังเฮิม – หลอดลม
ตระซัยพะเนาะ – ใส้ติ่ง
อั้ยจ – อุจจาระ
ตึกโนม – น้ำปัสสาวะ
กำปวงตึกโนม – ท่อปัสสาวะ
ทะเลอมปั๊วะตึกโนม- กระเพาะปัสสาวะ

องค์ประกอบของเรือนร่าง
กะบาล – หัว,ศีรษะ
ตะซัยเซาะ – เส้นผม
เจิงเซาะ – ตีนผม
จ๊องเซาะ – ปลายผม
ปังเฮย – กระหม่อม,
กึงเว็ล – ขวัญ
กึนจ๊อบประเฮาะ – ท้ายทอย
อันเจิม – หน้าผาก
คะน็อง – หลัง
จะเอิง คะน็อง – กระดูกสันหลัง
จะจีก – หู
ซะเลอะจะจีก – ใบหู
ปร๊วงจะจีก – รูหู
เดาะจะจีก – ติ่งหู
ตะบ๊อกพะเนก – คิ้ว
มะเม๊ พะเนก – ขนตา
พะเนก – ตา
โกนพะเนก – ลูกตา
กันตูยพะเนก – หางตา
ตะเปือล – แก้ม
จรึเม๊าะ – จมูก
ปร๊วง จรึเมาะ – รูจมูก
มะเม๊ จรึเมาะ – ขนจมูก
มะเม๊เมือด – หนวด
เมื๊อด – ปาก
ปร๊วงเมื๊อด – โพรงปาก
ประโบลเมื๊อด – ริมฝีปาก
นาด – ลิ้น
ทะเม็ง – ฟัน
ทะเม็งเซิจ – ฟันหน้า
ทะเม็งเลอ – ฟันบน
ทะเม็งกรอม – ฟันล่าง
ตังเกียม – กราม
นาดเมือน – ลิ้นไก่
จ๊องทัมเฮอม – ลิ่นปี่
จังกา – คาง
มะเม๊จังกา,ออมเกียง- เครา
กอ – คอ
อัมปวงกอ – ลำคอ
มะเม๊กันจิล – ขนหลังต้นคอ
ตระซัยกอ – เส้นเอ็นคอ
ก็อลกอ – ต้นคอ
ปั๊วะกอ – ลูกกระเดือก
ซมา – ไหล่
กะบาลซมา – หัวไหล่
กลีก – รักแร้
มะเม๊ กลีก – ขนรักแร้
เดอมตรูง – หน้าอก
มะเม๊ตรูง – ขนหน้าอก
จะเอิงจะนีร – กระดูกซี่โครง
เด๊าะ – นม
กะบาลเด๊าะ,จ๊องเดาะ- หัวนม
ตรูงเดาะ,ก๊อลเดาะ – เต้านม
จ็องตรูง – อกไก่
กลาม – กล้าม
ซอก – ข้อศอก
ได – แขน หรือ มือ
กอได – ต้นแขน
คะนองได – หลังมือ
บาดได – ฝ่ามือ
กะลาได – ลายมือ
พนะได – ข้อมือ
มะเรียมได – นิ้วมือ
เมได – หัวแม่มือ,นิ้วโป้ง
จังอ็อลได – นิ้วชี้
มะเรียมไดกะนาล – นิ้วกลาง
มะเรียมไดเนียง – นิ้วนาง
โกนได – นิ้วก้อย
กระยอได – ข้อนิ้วมือด้านหลัง
พนะ มะเรียมได – ลำปล้องนิ้วมือ
ทะนัง ได – ข้อต่อมือ
กระจ๊อ – เล็บ
กระจ๊อได – เล็บมือ
ได ชเวง – มือซ้าย
ได ซะดัม – มือขวา
พล็วดได – ต้นแขน
ตระซัย – เส้น,เอ็น
ปั๊วะ – ท้อง,หน้าท้อง
ประเจิ๊ด – สะดือ
ปร๊วงประเจิด – รูสะดือ
จังแก๊ะ – เอว
ตะโปก – ก้น
ตะเปือล ตะโปก – บั้นท้าย
ปร๊วงตะโปก – รูทวารหนัก
กระดอ – อวัยวะเพศชาย
กระนูย – อวัยวะเพศหญิง
มะเม๊ กระดอ,มะเม็ กระนูย – ขนเพชร
ปวงกระดอ – ลูกอันฑะ
ตังเกียมเจิง – ง่ามขา
พโลว – ต้นขา
จังกวง – เข่า
กะบาลจังกวง – หัวเข่า
พล๊วดเจิง – น่อง
กอเจิง – ข้อเท้า
ซมอเจิง – หน้าแข้ง
พะเนกโก – ตาตุ่ม
คะนองเจิง – หลังเท้า
บาดเจิง – ฝ่าเท้า
มะเรียมเจิง – นิ้วเท้า
กระจ๊อ เจิง – เล็บเท้า
จังกอย – ส้นเท้า
เจิงชเวง – ขาซ้าย,เท้าซ้าย
เจิง ซะดัม – ขาขวา,เท้าขวา
ตอนที่ 2
วันนี้ ผมจะขอนำเสนอ การเรียนภาษาเขมร ที่เรามักจะใช้ในชีวิตประจำวัน เกี่ยวกับ สรรพนาม,บุพบท กริยาบท ต่าง ๆ เพื่อให้ผู้ที่ต้องการศึกษาได้เรียนรู้และนำไปใช้ ต่อไป
สรรพนามที่ใช้เรียกบุคคล
แม – แม่
เออว – พ่อ
โกน – ลูก
แย็ย – ยาย,ย่า
ตา – ตา,ปู่
ปู – น้าผู้ชาย,อาผู้ชาย
ไป – น้าผู้หญิง,อาผู้หญิง
อม – ลุง,ป้า
อมเปราะ – ลุง
อมซแร็ย – ป้า
เจา – หลาน,เหลน,โหลน
กะมูย – หลาน( ลูกของพี่,ลูกของน้อง)
นาย – หนู ( ใช้กับผู้ชาย )
เนียง – หนู ( ใช้กับผู้หญิง )
อานาย – ไอ้หนู ( ใช้เรียกเด็กผู้ชาย )
อางา – ไอ้หนู (ใช้เรียกเด็กผู้ชาย)
มีเนียง – อีหนู (ใช้เรียกเด็กผู้หญิง)
มีงา – อีหนู (ใช้เรียกเด็กผู้หญิง )
อาหล้า – บักหล้า
โกนงา – เด็กทารกแรกเกิด
สรรพนามที่ใช้แทนบุคคล
ขะมาด – กระผม
มาด – ผม,ฉัน
ขะยม – ดิฉัน
ยม – ฉัน
อัยจ – กู
อัยจแอง – กูเอง
ฮอง – เธอ ( ใช้กับ ผู้หญิง )
แอง,ฮองแอง – เอ็ง ( ใช้กับผู้หญิง )
แอง,อาแอง – เอ็ง ( ใช้กับผู้ชาย )
เกือจ – คุณ,ท่าน
เตียน – ท่าน ( คำสุภาพ ที่ใช้เรียก ผู้อาวุโส )
เวีย – เขา
โพง – พวก
โพงเยิง – พวกเรา
โพงอัยจ – พวกกู
โพงฮอง – พวกเธอ ( ใช้กับผู้หญิง )
โพงอาแอง – พวกเอ็ง ( ใช้กับผู้ชาย )
โพงเวีย – พวกเขา,พวกเขาคนนั้น,พวกเขาเหล่านั้น
โพงเกือด – พวกคุณ
โพงกอร – พรรคพวก
คะเนีย – เพื่อน
โพงคะเนีย – เพื่อนฝูง
ลักษณะ
ละออ – สวย,หล่อ
บรอ – ขี้เหร่
ซอมรูป ซอมเรียง – สมส่วน
เทอจ – อ้วน
ซังกวม – ผม
กะปั๊วะ – สูง
เตียบ – ต่ำ,เตี้ย
กะมะ – พิการ ( การพิการของแขน หรือ ขา )
คเว็น – เป๋,ขาเป๋ ( อาการพิการของขา )
กะม็อด – ขาด,กุด ( อาการพิการของแขน หรือ ขา )
ควะ – ตาบอด ( อาการพิการของดวงตา )
ตึนล็อง – หูหนวก ( อาการพิการของหู )
จะกูด – เป็นบ้า ( อาการพิการทางประสาท )
แคลว – ตาเข,ตาเหล่ ( อาการพิการทางเส้นประสาทของดวงตา )
กืก – เป็นใบ้ ( อาการพิการ ทางเสียง คือ พูดไม่ได้ )
คะน็องกอง – ค่อม ( อาการพิการของหลัง คือ หลังค่อม )
แชบ – แหว่ง ( อาการพิการของปาก คือ ปากแหว่ง หรือโพรงจมูก )
ปั๊วะกอ – คอพอก ( อาการพิการของ ลำคอ )
กึงฮอด – คืออาการของผู้พิการของปากหรือโพรงจมูกที่เกิดจากปากแหว่งหรือจมูกแหว่ง
ทำให้เวลาพูด ออกเสียงไม่ค่อยชัด
กระบาลตัมเปก – หัวล้าน
กระบาลตะง็อล – หัวโล้น
เซาะซะเกอว – ผมหงอก
พฤติกรรมและอุปนิสัย
นิซัย – นิสัย
ซันดาน – สันดาน
ระแอง – ขยัน
กันจิล – ขี้เกียจ
กันจิลแผะ – เกียจคร้าน
มันบานรืง – ไม่เอาถ่าน
มันซะนม – แย่
มันเจีย – ไม่ดี
เจีย – ดี
จู – เลว
จูจะนับ – เลวมาก
เจียดจู – ชาติชั่ว
จูจิบหาย – โคตรชั่ว
ซะโลด – เรียบร้อย,สงบเสงี่ยม
จะเจ๊ะ – ดื้อ,ซน,เกเร
มึมึ๊ – ดื้อเงียบ
กันแชงแช๊ะ – กระแดะ
กำเปลด – แร่ด
กำเปิลเฮอะ – คือผู้หญิงที่มีกิริยาที่ไม่เรียบร้อย
ละเลียม – คือ อาการของเด็กทารก หรือ เด็กตัวเล็ก ๆ ที่อยู่ไม่นิ่ง คล้ายๆ ซุกซน แต่ไม่ได้
หมายความว่าดื้อ หรือ เกเร
โนวมันซะงีม – อยู่ไม่นิ่ง มีความหมาย เช่นเดียวกันกับ ละเลียม
ลู๊ยจ – ขโมย,ลัก
เลียะ – ซ่อน
โกง – ขี้โกง
กึงเฮาะ – โกหก
ตร๊อง – ซื่อสัตย์
มันตร๊อง – ไม่ซื่อ,คด,โกง
กันตรึ๊ – ขี้เหนียว
เจิดบอญ – ใจบุญ
มันแจะเก็บ มันแชะเล็ม – สุรุ่ยสุร่าย
แจะตุ๊ก จะด๊ะ – มัธยัสถ์
ละโมบ – โลภ
ซะมูม ซะมาม – ตะกละ

กิริยกรรม
รีบ – จัดเก็บ
เรอะ – เก็บ
เลิก – ยก
กัน – ถือ
ด๊ะ – วาง
เร้ก – หาบ
ลี – แบก
แซง – หาม
ปุน – กะแตง
โอ้ช – ลาก
เตียญ – ดึง
กันตร๊ะ – กระชาก
กันเชาะ – หยิบ หรือ การกระโดด เพื่อที่จะเอาของจากที่สูง
กัด – ตัด
ตอ – ต่อ
ประแมก – ร้าว
แบ๊ก – แตก
ประแมะ – บิ,แยก
ปุ่ – ผ่า
กาบ – ฟัน
อัร – หั่น,เลื่อย
กันจรัม – สับ
เจ็ด – ฝาน
ปาด – ปาด
ฮัน – ซอย
จัง – ถาก
จะ – แทง
ด็อช – เสียบ
แว็ย – ตี
ด็อม – ทุบ

ลักษณะของสิ่งของ
กร๊ะ – หนา
ซะเดิง – บาง
เวง – ยาว
แกล็ย – สั้น
ทม – ใหญ่
ตู้ยจ – เล็ก

ระยะ
ชงาย – ไกล
บีด – ใกล้
อีแน่ะ – ที่นี่
อีเนาะ – ที่นั่น
ฮู้ยอีเนาะ – ที่โน่น
ซัมแน่ะ – แค่นี้
ซัมเนาะ – แค่นั้น
ปันแน่ะ – เท่านี้
ปันเนาะ – เท่านั้น
ปันนา – เท่าไร
ปรัมมาน – ประมาณ
ซัมนา – แค่ไหน
แตร่ะ – ตรงนี้
เตราะ – ตรงนั้น
บ็อญ – ที่
บ็อญเตราะ – ที่ตรงนั้น
บ็อญแตระ – ที่ตรงนี้
เตราะ – นั้น
แตระ – นี้
นู่ – นั่น
นิ่ – นี่


ปริมาณ
จะเรอน – มาก
กัมเปะ – มากมาย
แตจ – น้อย
ตู้ยจ – เล็ก
อัญแตจ อัญตู้ยจ – เล็กๆน้อยๆ
เอาะ – ไม่เหลือ
ม๊อจ – หมด
มันเมียน – ไม่มี
มาตราส่วน
มาจังอ็อล ได – หนึ่งนิ้ว
มาจังอาม – หนึ่งคืบ
มาซอก – หนึ่งศอก
มาฮัด – หนึ่งวา
มาเพียม – หนึ่งเมตร
อัตราส่วน
เป็ญจ – เต็ม
กันละ – ครึ่ง
กะนาล – กลาง
เปี๊ยะกะนาล – ปานกลาง

กิริยาของ ของเหลว

ฮีร – ล้น
ลิก – ท่วม
เล็จ – รั่ว

กิริยาของ สิ่งของ

บ๊ะ – หัก
แบจ – แตก
สัมปีจ – บุบ
ระเยี๊ยะ – ฉีกขาด
แฮจ – ฉีก
ประมะ – บิ่น
กันจ๊ะ – เก่า
ทะแม็ย – ใหม่
ทะแม็ยซล้าง – ใหม่เอี่ยม